Yargılıyorlardı.
Bir ağız dolusu yargı,bir deste dolusu cahillikle geliyordu.
Sınıflandırmanın verdiği onur,sırtlarındaki kamburdan ibaretti.
Yargılıyorlardı,nefesleri kıskançlık tükürükleriyle bezenmiş bir düzine cahil vardı.
İnsanlık yoktu, yargılanıyordu.

Işıklar süzülüyordu.

Yavaş yürür adımlarla nefes alır gibi bir telaş vardı şuracıkta

Küçük çocuğun ağzında mutlu bir ıslık sesi,telaşlı değil desek olmazdı.

Birden adımlar hızlandı,birdenbire.

Şimdi koşuyordu bakkala çocuk,elinde bir düdükle dönmüştü.

Nefesinin ritimle can verdiği düdükle.

Güven müven hakgetire realizim siker.
Başlanmaz bu yazıyada başlattılar ansızın
Gördüklerinin kulaklarınla bütünleşmesine gerek olmadığı gibi duyduklarınında inandırılıcığı yokgetire.

Çocuk kıza maymun timsali olan bir oyuncak almıştı.
Oturuyorduk.İzliyordum.
Kız mutluydu hatta hediyeyi kabul ederken ağlamış gibi mutlu.
Anlayamıyordum.
Anlamak istemiyordum.
Bir peluşun beni mutlu etmesine izin verebilecek kadar birlikte olmamalıydım.
Yalnızdım,yalnız olmak istiyordum tercihim sonucu gelen yalnızlıkta kitapsız yapamaz,peluşları sevemezdim.

Çünkü insan hayatında bok kadarda olsa bir tutam gizem kafa yapıyor.

İstemek yaşamaktan daha anlamlı.
İstemek bitmez hiç,yaşandıkça değer
 kaybedip yitirilmez.
Yaşamaya tutmak kendini sevilmez de
 istemeyi sevmek daha ağır basar.

Ay beni buraya zorla çıkarttılar

ATT *

Çünkü bok var

dı
Öyle olmuyor
du
İyi ki yaptı
n