Kışın sular da soğuk.

Boğazdan geçmiyordu, lıkırdamıyordu bir nevi .

Buralarda soğuk,tozluydu harf serisi.

Yazılmıyordu kalemsiz,kokusuz yazılmıyordu.

Kapı önü o kokuyordu.
Apartman o.

Hayat son defa o.

küfretmek bazen yetmiyor.
ara ara yetiyor gibi oluyor da yetmiyoru daha fazla.
gidiş dönüş
dönüş gidiş yolu bazen.
aynı anda değil sıkıntı.
sıkıntı farklı anda bazen.

En son kendimi astığımda bir rüyadaydım.Uyanınca nefes alabildiğime sevinmiştim,nefes alabileceğime falan

.Ne farkederdi ? 

Böyle cümleler kurmak için bi 45lik plak kafi.

Eminim kafiydi.

Bir buhulu ses, bir cam kenarı.Bir erkek parfümü şöyle buram buram.

En son hatırladığım bilimsel bilginin kulağım radyodayken kadife sesli adamın koku hafızasının görsel hafızadan bilmem kaç kat daha güçlü olduğunu söylüyordu.Görsel hafızam güvendiğim en geçerli anılarıma sahip olduğum yerdi.

Ürkmüştüm.

Düşünsene dedi adam bebekler annelerini sütünden değil kokusundan tanırlı bir cümle söyler edasıyla geçmişten gelen birine dönmeden hatırlarsın dedi sararsın demedi hatırlarsın dedi.Zaten hatırlamakta sarmak değilmiydi diye düşünürken bir kokuyla kendimi astım.

Çok keyifliydi.Çünkü görsel hafızama güvendiğimi hatta çok güvendiğimi söylerken koku hafızamın bilmem kaç kat daha güçlü olduğunu öğrendiğim bir kesitte yine ve yeniden kendimi asmıştım yada o anda asılı kalmıştım.

Ne farkederdi ?

Yürürken dedi çocuk.
Sol tarafımda kal.
Yürüdüler.

Biraz nefes alman gerekirken,biraz nefes al.

Sağı solu bırak,tutanın elinde kaldığın zamanlar olsun ama bitsin, bitirebil.

Düşündüğün esnalarda kendini düşün.İlk bi kendinle nefes al.Sen istiyorsun diye nefes alabil.Müzikle dans etmek istediğin zamanlarda dans et.Kimin için dans ettiğini unutmadan. Heycan ararken kaybettiklerinede heycanlandığını unutmadan ara.Sonra nefes alırken daha önce nefes alıp veremediğin anların muhakemesini yap.Anımsa.

Dokunduğun hayatların derinliğine birbak.Maksat basit olup olmamak değil.Maksat sen olabilmek,sen kalabilmek.

Kalabalık yaşa.Mutlu yaşa demiyorum illa ama mutlaka kalabalık yaşa.Düşünecek zamanın olmasın değil ama mutlaka düşün de diyemem.O an,o ana aittir.O anda kalmaktır diyebilirim.Ama biraz nefes al.Mutlaka nefes al.

Çünkü bazen yeterli olan sadece
http://www.youtube.com/watch?v=Vo_0UXRY_rY

Yargılıyorlardı.
Bir ağız dolusu yargı,bir deste dolusu cahillikle geliyordu.
Sınıflandırmanın verdiği onur,sırtlarındaki kamburdan ibaretti.
Yargılıyorlardı,nefesleri kıskançlık tükürükleriyle bezenmiş bir düzine cahil vardı.
İnsanlık yoktu, yargılanıyordu.

Işıklar süzülüyordu.

Yavaş yürür adımlarla nefes alır gibi bir telaş vardı şuracıkta

Küçük çocuğun ağzında mutlu bir ıslık sesi,telaşlı değil desek olmazdı.

Birden adımlar hızlandı,birdenbire.

Şimdi koşuyordu bakkala çocuk,elinde bir düdükle dönmüştü.

Nefesinin ritimle can verdiği düdükle.

Güven müven hakgetire realizim siker.
Başlanmaz bu yazıyada başlattılar ansızın
Gördüklerinin kulaklarınla bütünleşmesine gerek olmadığı gibi duyduklarınında inandırılıcığı yokgetire.

Çocuk kıza maymun timsali olan bir oyuncak almıştı.
Oturuyorduk.İzliyordum.
Kız mutluydu hatta hediyeyi kabul ederken ağlamış gibi mutlu.
Anlayamıyordum.
Anlamak istemiyordum.
Bir peluşun beni mutlu etmesine izin verebilecek kadar birlikte olmamalıydım.
Yalnızdım,yalnız olmak istiyordum tercihim sonucu gelen yalnızlıkta kitapsız yapamaz,peluşları sevemezdim.

Çünkü insan hayatında bok kadarda olsa bir tutam gizem kafa yapıyor.

İstemek yaşamaktan daha anlamlı.
İstemek bitmez hiç,yaşandıkça değer
 kaybedip yitirilmez.
Yaşamaya tutmak kendini sevilmez de
 istemeyi sevmek daha ağır basar.

Ay beni buraya zorla çıkarttılar

ATT *

Çünkü bok var

dı
Öyle olmuyor
du
İyi ki yaptı
n